Շատերը վախենում են ձախողումից, որովհետև այն նույնացնում են իրենց հետ․ «ձախողվեցի՝ ուրեմն վատ եմ»։
Բայց ամենահաջողակ մարդիկ ձախողումը դիտարկում են որպես տեղեկություն․ «մեթոդը չաշխատեց՝ ուրեմն կբարելավեմ մեթոդը»։
Անհաջողությունը հաջողության հակառակ կողմը չէ։ Իրական ուսման մեջ այն մարզման դաշտն է։
Սա նույն սցենարն է դպրոցում, աշխատանքում և բիզնեսում․
Աշակերտը սովորում է, բայց գնահատականը ցածր է։
Հիմնադիրը թողարկում է պրոդուկտ, բայց օգտատերը չի արձագանքում։
Մարդը դիմում է աշխատանքի, բայց կրկին մերժվում է։
Սովորական սխալը զգացմունքային եզրակացությունն է․
«Խելացի չեմ»։ «Տաղանդ չունեմ»։ «Սա իմը չէ»։
Օգտակար քայլը ախտորոշիչ արձագանքն է․
Արդյունքը տարանջատեք ինքնագնահատականից։
Արդյունքը մեկ փորձի նկարն է, ոչ թե ձեր ապագայի դատավճիռը։
Արեք «ձախողման աուդիտ»։
Տվեք երեք հարց․
Ի՞նչն է կոնկրետ չաշխատել
Ինչո՞ւ չի աշխատել
Ո՞րն է ամենափոքր փոփոխությունը, որը կարող եմ հաջորդը փորձարկել
Ուղղեք համակարգը, ոչ թե երազանքը։
Եթե պլանը չի ստացվում, նպատակն անմիջապես մի գցեք։ Փոխեք գրաֆիկը, մեթոդը, միջավայրը կամ հետադարձ կապի ցիկլը։
Հավաքեք «մերժման ապացույցներ»։
Յուրաքանչյուր մերժում նշանակում է՝ դուք խաղի մեջ եք։ Գրանցեք փորձերը։ Թող գործընթացը տեսանելի լինի։ Հետևողականությունը ուժեղ է տրամադրությունից։
Կառուցեք վերադարձի ռեժիմ։
Սահմանեք կանոն․ «Վատ օրից հետո չեմ կանգնում։ Հաջորդ օրը անում եմ ամենափոքր տարբերակը»։
Այդ մեկ կանոնը պաշտպանում է երկարաժամկետ հաջողությունը։
Անհաջողությունը ցավում է, որովհետև անկեղծ է։
Բայց եթե կարողանաք հանգիստ մնալ, վերցնել դասը և փորձել նորից՝ ավելի լավ մեթոդով, ձախողումը կդառնա ձեր առավելությունը։
